چه حکایت از فراقت که نداشتم ولیکن

خوشبختی از جنس چیزهای بیرون نیست. اون بیرون نه خوشبختی وجود داره و نه بدبختی. اون بیرون فقط یه سری چیز هست.

اون چیزها معلول خوشبختی ان نه علتش. خوشبختی در درون ماست و در کیفیت فکر ما معنی میشه.

آنچه تو گنجش توهم میکنی

زان توهم گنج را گم می کنی

چه حکایت از فراقت که نداشتم ولیکن...

گر مِی فروش حاجتِ رندان روا کندایزد گنه ببخشد و دفعِ بلا کندساقی به جامِ عدل بده باده تا گداغیرت نیاوَرَد، که جهان پُر بلا کندحقّا کز این غَمان برسد مژدهٔ امانگر سالِکی به عهدِ امانت وفا کندگر رنج پیش آید و گر راحت ای حکیمنسبت مَکُن به غیر که اینها خدا کنددر کارخانهای که رَهِ عقل و فضل نیستفهمِ ضعیفْ رایْ فضولی چرا کند؟مطرب بساز پرده که کس بی اجل نمردوان کو نه این ترانه سُراید خطا کندما را که دردِ عشق و بلای خُمار کُشتیا وصلِ دوست یا میِ صافی دوا کندجان رفت در سرِ می و حافظ به عشق سوختعیسی دَمی کجاست که احیایِ ما کند؟ چه حکایت از فراقت که نداشتم ولیکن...

گفتی که مستت میکنم

پر زانچه هــستت میکنم

گـــفتم چـــگونه از کجا؟

گفتی که تا گـفتی خودآ

گفتی که درمــانت دهم

بر هـــــجر پـایـانت دهم

گفتم کجا،کی خواهد این؟

گفتی صـــبوری باید این

چه حکایت از فراقت که نداشتم ولیکن...